บทที่ 5 ไปดูงูที่ห้องพี่ไหม(5)
#เนคจ๋า5
#Ja
ฉันนั่งนิ่งแล้วเกร็งตัวไปด้วยเพราะตอนนี้มีผู้ชายสองคนมองจ้องมาแบบไม่ละสายตา
"พี่ไม่ใช่แฟนพี่เนคจริงๆ ใช่มะ" น้องชายพี่สเนคถามฉันแล้วยื่นหน้ามาใกล้ๆ
แปะ!
พี่สเนคใช้ฝ่ามือตบหน้าผากน้องชายตัวเองแบบไม่ลงแรงมากนักก่อนจะมองค้อน "สาระแน! เมื่อไหร่จะขึ้นห้องไป"
"อะไรอะ ผมแค่ถามพี่จ๋าเฉยๆ อีกอย่างทำไมต้องรีบไล่ให้ขึ้นห้องด้วย อย่าบอกนะว่าคิดจะ..." สามพูดเหมือนรู้ทันในนิสัยของพี่ชาย
"เปล่านะ เปล่า..." เป็นฉันเองที่รีบปฏิเสธอย่างร้อนรน
"ไม่ได้ทำอะไรโว้ย" พี่สเนคตอบสามก่อนจะทำตีเนียนแล้วหยิบรูปภาพน้องนุ่มนิ่มที่ฉันวาดให้ขึ้นมาดู
"ว้าว นิ่มสวยเวอร์" สามแอบชำเลืองดูก่อนจะเอ่ยชมงูในภาพวาด "อย่าบอกนะว่าพี่จ๋าวาดเอง?"
"ใช่ค่ะ" ฉันตอบรับแล้วยกยิ้มน้อยๆ
"สวย" พี่สเนคพูดขึ้นลอยๆ ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าเขาชมอะไร ชมภาพวาดหรือชมฉัน?
"ใช่สวยมาก" สามเองก็สมทบขึ้น แต่ว่ารายนั้นดันมองมาที่ฉันแบบล็อกเป้าหมายเชียวล่ะ
"..." ฉันไปไม่เป็นเลยทีเดียว ทำเพียงยิ้มเล็กยิ้มน้อยอีกครั้ง
"ขึ้นไปเลยไปไอ้สาม" พี่ชายผลักไสน้องชายแล้วดันตัวให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะกอดคอลากสามหายขึ้นไปบนห้องแล้วพี่สเนคเดินลงมาคนเดียว
"เอิ่ม จ๋ากลับก่อนดีกว่าค่ะ"
"ยังไม่ดึกเลยจะกลับละ"
"จ๋าไม่ได้บอกแม่ว่าจะมาส่งพี่ด้วยค่ะ" แม่แค่ไหว้วานให้พาพี่สเนคไปส่งที่ชั้นใต้ดินของห้างเท่านั้น แต่ฉันดันเสนอตัวที่จะไปส่งเขาถึงบ้านเสียอย่างนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะชอบคงจะไม่หาทางให้ได้ใกล้ชิดเขาหรอกนะ
ใช่...
ฉันแอบชอบพี่สเนคมานานแล้ว ไม่ได้ชอบแบบแฟนคลับหรอก ชอบในฐานะผู้หญิงและผู้ชายคนหนึ่ง ที่เห็นบอกว่าเป็นแฟนคลับน้องนุ่มนิ่มนั่นมันแค่ข้ออ้างเท่านั้น ฉันอยากเข้าหาเขาแต่ไม่รู้จะทำยังไง เลยบอกกับแม่ว่าจ้างพี่สเนคให้มาเป็นพรีเซนเตอร์ของแบรนด์เราเสียเลย และใช้น้องนุ่มนิ่มเป็นสื่อกลางเอา
"เสียดายถ้าเธอจะกลับเลย"
"ทำไมคะ?" ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
"ยังไม่ได้ดูงูเลย"
"เอาไว้ดูคราวหลังก็ได้ค่ะ"
"พี่ไม่ว่าง"
"ก็ไม่ดูค่ะ"
"โถ่ อุตส่าห์มาถึงบ้านพี่แล้วเนี่ยนะ"
"..." พี่น้องเขาอยู่ครบแบบนี้ใครจะไปกล้าทำเรื่องสิบแปดบวกได้ลงเล่า น่าอายจะตาย
"คงจะเสียดายน่าดูถ้าเรา..."
"ไปที่บ้านจ๋าก็ได้ค่ะ ที่นั่นไม่มีใครนอกจากจ๋า" นอกจากจะใจง่ายแล้วปากยังไวอีกเรา ชวนผู้ชายไปบ้านแบบดื้อๆ เลย
"หืม..."
"มะ...ไม่มีอะไรค่ะ"
"ไปสิ พอดีพี่เบื่อๆ บ้านตัวเองด้วย" พี่สเนคตอบตกลงแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม ใบหน้าหล่อฉายแววเจ้าเล่ห์แต่ดูแล้วเท่เป็นบ้า
ชอบเขา ชอบมาก แบบมาก!
"งั้น...จ๋าไปรอที่รถนะคะ เดี๋ยวจ๋าขับเองค่ะ"
"อื้ม เดี๋ยวพี่ไปเอาเสื้อผ้าแป๊บ"
"เอามาทำไมคะ?" ฉันแค่จะชวนไปบ้านเพื่อไปวาดภาพเขาเฉยๆ เอง
"ก็ว่าจะค้างที่บ้านเธอเลยไง แป๊บนะ" พูดจบพี่สเนคก็วิ่งขึ้นไปชั้นบนทันที
"..." ฉันยืนอ้าปากค้าง จะพูดขัดก็พูดไม่ออก
...
บ้านหลังใหญ่
รอบนี้ฉันเป็นคนขับรถพาพี่สเนคมาที่บ้าน พอดีว่าบ้านหลังนี้แม่ซื้อให้ฉันไว้อยู่คนเดียวโดยเฉพาะ ที่สำคัญไม่ต้องกลัวใครมารบกวนเพราะว่าฉันเป็นลูกสาวคนเดียวไม่มีพี่มีน้อง
จอดรถได้ก็เดินลงมาแล้วรอฝ่ายชายที่ลงทีหลัง เขาหยิบกระเป๋าเป้ราคาแพงมาสะพายข้างก่อนจะกวาดสายตามองบ้านปูนสองชั้นที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่พอสมควร
"หลังใหญ่มาก อยู่คนเดียวจริงดิ"
"ค่ะ จ๋าชอบความสงบ"
"ไม่กลัวเหรอ"
"แรกๆ ก็กลัวนะคะ แต่หลังๆ ไม่แล้ว"
"เก่งอะ"
"เข้าบ้านเถอะค่ะ"
"อื้ม"
ฉันเดินนำเข้าไปภายใน สั่งให้เขานั่งรอในห้องรับแขกแล้วตัวเองก็เดินมาเอาน้ำแร่ไปให้เขาดื่ม อยากจะบอกว่าฉันเองก็ชอบดื่มน้ำแร่เช่นกัน
"น้ำค่ะ"
"ขอบคุณครับ"
"พี่จะค้างที่นี่จริงเหรอ มันจะ..."
"จริง อีกอย่างไม่มีใครรู้หรอก ถ้าเธอไม่พูดจริงมั้ย"
"..." นั่นสิ ถ้าฉันไม่พูดก็ไม่มีใครรู้
"จะดูงูเลยมั้ย" เขาพูดพลางเอามือจับซิปที่เป้ากางเกง
"คะๆ จะ...ใจเย็นๆ ค่ะ คือจ๋า..." ฉันรีบปรามไว้ก่อน คนบ้าอะไรจะให้ดูแต่ของลับตัวเองอย่างเดียวเลย ทั้งที่พึ่งเจอหน้ากันครั้งแรกแท้ๆ
คนบ้า~
ใจก็อยากแหละ แต่แบบ...
"ทำไม?"
"วาดรูปก่อนมั้ยคะ ไหนพี่บอกว่าให้จ๋าวาดรูปพี่ไงคะ" ฉันรีบหยิบอุปกรณ์วาดภาพซึ่งตั้งวางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ มาถือไว้ในมือ อาการขวยเขินก็เริ่มจะแสดงออกมาเยอะเรื่อยๆ
"ก็ได้ๆ ลืมไปว่าเรามีเวลาทั้งคืนนี่นา งูพี่มันชูคอรอตลอดเวลาอยู่แล้ว"
"..."
...
ฉันพาพี่สเนคไปอีกห้องหนึ่งซึ่งเป็นห้องที่ใช้วาดภาพโดยเฉพาะ ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ สมุดสเก็ตช์ภาพเปิดอยู่บนตัก ในขณะที่เขานั่งอยู่ข้างหน้าในท่าทางที่ผ่อนคลาย ฉันจดจ่ออยู่กับงานวาดของตัวเองอย่างเต็มที่
ดินสอเคลื่อนผ่านกระดาษอย่างรวดเร็ว จับภาพลักษณะเหมือนของพี่สเนคด้วยทักษะและความแม่นยำ เขาขยับท่าทางหรือปรับสีหน้าเป็นครั้งคราวเพื่อให้ฉันมีมุมใหม่ๆ ในการวาด ภายในห้องเต็มไปด้วยเสียงดินสอกระทบกระดาษเบาๆ
"เป็นคนที่สวยมากเลยนะรู้ตัวรึเปล่า" อีกฝ่ายเอ่ยชมฉัน
"ค่ะ มีคนบอกแบบนี้เยอะมาก" ฉันตอบกลับในขณะที่ยังคงวาดภาพเขาไปด้วย
"มาเป็นคู่นอนแบบลับๆ ของพี่มั้ย ถูกใจเธอมาก"
และฉันถึงกับหยุดการเคลื่อนไหวของมือ เงยหน้าขึ้นมองฝ่ายตรงข้ามที่ตอนนี้จ้องมองฉันด้วยสายตาแพรวพราว ฉันเผยรอยยิ้มออกมา "จะดีเหรอคะ จ๋ากลัวว่าพี่จะติดใจแล้วออกห่างจากจ๋าไม่ได้" ฉันพูดติดเล่น
"ถ้าติดใจก็ค่อยว่ากันทีหลัง งูตาเดียวของพี่มันจะเป็นคนตัดสินเองว่าออกห่างหรือไม่ออกห่าง"
"..."
